سیلیکون ولی چیست

سیلیکون ولی چیست
۴٫۵ امتیاز از ۲ رای

سیلیکون ولی (Silicon Valley)

 

سیلیکون ولی (Silicon Valley) در بخش جنوبی خلیج سان‌فرانسیسکو در کالیفرنیای شمالی ایالات متحده‌ی آمریکا قرار گرفته است. این منطقه خانه‌ی بسیاری از بزرگ‌ترین شرکت‌های تکنولوژی دنیا از جمله اپل، سیسکو، گوگل، اچ‌پی، اینتل و اوراکل است.

این دره به این دلیل دره سیلیکون نامیده می‌شود که در ابتدا محل حضور بسیاری از تولید‌کنندگان و نوآوران تولید تراشه بوده است، اما در نهایت به خاطر وجود کسب‌و‌کارهای مرتبط با تکنولوژی‌های پیشرفته (High-tech)، سیلیکون نامیده شد.

امروزه این نام اصطلاحا به صنعت تکنولوژی‌های پیشرفته‌ی آمریکا اشاره دارد. با وجود توسعه‌ی مراکز اقتصادی تکنولوژی‌های پیشرفته‌ی دیگر در ایالات متحده و دنیا، سیلیکون ولی که یک‌سوم سرمایه گذاری های خطر پذیرآمریکا را به خود اختصاص داده است، هنوز هم قطب پیشتاز نوآوری و توسعه‌ی تکنولوژی پیشرفته محسوب می‌شود.

سیلیکون ولی از اوایل قرن بیستم به خانه‌ی صنعت رو به رشد و پر جنب‌و‌جوش الکترونیک تبدیل شده است. این صنعت کار خود را با آزمایش و نوآوری در حوزه‌های رادیو، تلوزیون و نظامی آغاز کرد. دانشگاه استنفورد (Stanford)، شرکا و فارغ‌التحصیل‌های این دانشگاه نقش محلی در پیشرفت این منطقه ایفا کرده‌اند.

همبستگی و اتحاد قوی منطقه‌ای کمک بزرگی به رشد سیلیکون ولی کرد. از دهه‌ی ۱۸۹۰، رهبران دانشگاه استنفورد ماموریت خود را خدمت کردن به غرب و شکل دادن به مدارس بر همین اساس دانستند.

از سوی دیگر، از آنجا که غربی‌های آمریکا فکر می‌کردند اسباب استثمار شرقی‌های این کشور شده‌اند به تلاش‌های خود برای ساخت یک صنعت بومی خودکفا افزودند. بنابراین، برای ۵۰ سال ابتداییِ توسعه‌ی سیلیکون ولی، منطقه‌گرایی کمک کرد تا منافع دانشگاه استنفورد با منافع شرکت‌های غربی فعال در زمینه‌ی تکنولوژی‌های پیشرفته هم‌راستا شود.

در طول سال‌های دهه‌ی ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰، فردریک ترمان (Frederick Terman)، رئیس دانشکده‌ی مهندسی دانشگاه استنفورد، اساتید و فارغ‌التحصیلان را تشویق کرد که برای خودشان شرکت راه بیاندازند.

خود ترمان در شکل‌گیری شرکت‌های هیولت-پاکارد (Hewlett-Packard)، واریان اسوشییتس (Varian Associates) و سایر شرکت‌های تکنولوژی‌های پیشرفته نقش داشته است تا اینکه در نهایت سیلیکون ولی در اطراف محوطه‌ی دانشگاه استنفورد رشد پیدا کرد. به همین علت، معمولا از ترمان به عنوان پدر سیلیکون ولی یاد می‌شود.

در طول سال‌های دهه‌ی ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰، فردریک ترمان (Frederick Terman)، رئیس دانشکده‌ی مهندسی دانشگاه استنفورد، اساتید و فارغ‌التحصیلان را تشویق کرد که برای خودشان شرکت راه بیاندازند. خود ترمان در شکل‌گیری شرکت‌های هیولت-پاکارد (Hewlett-Packard)، واریان اسوشییتس (Varian Associates) و سایر شرکت‌های تکنولوژی‌های پیشرفته نقش داشته است.

تا اینکه در نهایت سیلیکون ولی در اطراف محوطه‌ی دانشگاه استنفورد رشد پیدا کرد. به همین علت، معمولا از ترمان به عنوان پدر سیلیکون ولی یاد می‌شود.

در طول سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۵، تحقیق و توسعه در زمینه‌ی تکنولوژی‌های حالت جامد در دانشگاه استنفورد پس از سه موج نوآوری‌ صنعتی این امکان را برای این دست فعالیت‌های دانشگاه فراهم نمود تا توسط شرکت‌های خصوصی به ویژه آزمایشگاه‌های تلفن بل ، نیمه هادی شاکلی ، نیمه‌هادی فیرچایلد و زیراکس پارک مورد حمایت قرار گیرد.

در سال ۱۹۶۹، موسسه‌ی تحقیقاتی استنفورد یکی از چهار گره اصلی تشکیل‌دهنده‌ی آربانتکه پیش از ظهور اینترنت شکل گرفت را راه‌اندازی کرد.

اولین بار در سیلیکون ولی بود که مدارهای مجتمع مبتنی بر سیلیکون، ریزپردازنده‌ها و ریزکامپیوترها در کنار سایر تکنولوژی‌های کلیدی توسعه پیدا نمودند و همچنین این دره برای بیش از ۴ دهه محل بسیاری از نوآوری‌های کلیدی و مهمی بوده است که مرهون تلاش‌های حدودا یک‌چهارم میلیون نفری کارکنان بخش فناوری اطلاعات است.

سیلیکون ولی به واسطه‌ی تجمیع تمامی علوم تکنولوژیکی جدید در یک منطقه، گردهم آمدن مهندسان و دانشمندان ماهر از دانشگاه‌های مهم، کمک‌های مالی فراوان از بازار‌های مطمئنی مثل وزارت دفاع، توسعه‌ی یک شبکه‌ی کارآمد از شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر و در گام‌های ابتدایی، رهبری توسط دانشگاه استنفورد، توانست به عنوان قطب مهم نوآوری شکل بگیرد.

خلیج سان‌فرانسیسکو برای مدت‌های طولانی مقر اصلی بخش تحقیق و تکنولوژی نیروی دریایی آمریکا بوده است. در سال ۱۹۰۹، چارلز هرولد  اولین ایستگاه رادیویی آمریکا را در سن‌خوزه با برنامه‌‌ی زمانی منظم راه‌اندازی کرد.

سال پیش از آن، سریل الول، فارغ‌التحصیل دانشگاه استنفورد، پتنت‌های (حق اختراع) تکنولوژی مخابره‌ی رادیویی پولسن آرک  (تبدیل قوس) را خریداری نمود و شرکت فدرال تلگراف  را در پالو آلتو تاسیس نمود. در دهه‌ی بعد، FTC اولین سیستم ارتباط رادیویی جهان را ساخت و در سال ۱۹۱۲ با نیروی دریایی آمریکا قرارداد امضا کرد.

در سال ۱۹۳۳، پایگاه هوایی سانی‌ویل در کالیفرنیا توسط دولت آمریکا برای استفاده‌ی پایگاه هوایی نیروی دریایی (NAS) به منظور استقرار کشتی‌های هوایی یو‌اس‌اس ماکون  در هانگار وان (angar One) انتخاب گردید.

این پایگاه بعدها به فرودگاه صحرایی ان‌ای‌اس مافت تغییر نام داد و بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۷ کشتی‌های هوایی نیروی دریایی در این پایگاه مستقر شدند. بسیاری از شرکت‌های تکنولوژی برای ارائه‌ی خدمات به نیروی دریایی در اطراف مافت فروشگاه تاسیس کردند.

هنگامی که نیروی دریایی برنامه‌های مربوط به کشتی‌های هوایی خود را کنار گذاشت و بسیاری از فعالیت‌های ساحل غربی خود را به سن‌دیگو (San Diego) منتقل کرد، کمیته‌ی رایزنی ملی هوانوردی آمریکا(NACA)، که پیش از تشکیل ناسا فعالیت می‌کرد، بخشی از مافت را به منظور انجام تحقیقات هوانوردی تحت کنترل گرفت.

بسیاری از شرکت‌ها در آنجا باقی ماندند و همچنین شرکت‌های جدیدی نیز به آنجا نقل‌مکان کردند. در نتیجه آن منطقه به سرعت پر از شرکت‌های هوانوردی مثل لاکهید (Lockheed) شد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن